Kennismaken met… Reina Valkman (37)

Reina Valkman-Plantagekerk Zwolle-interview-gesprek-geloof-header
Maak kennis met mensen uit de Plantagekerk Zwolle, een plek voor ontmoetingen! Elke maand lees je hier een persoonlijk verhaal van iemand die bij de Plantagekerk betrokken is. Aan het einde van het gesprek kiezen de interviewer en geïnterviewde samen de volgende gesprekspartner. Deze keer ontmoeten we Reina Valkman (37). 

Door: Pieter de Boer – Foto: Patrick Ooms

Het onderwijs trok ook haar naar deze stad. Reina Valkman kwam op haar 18e vanuit Roden (Drenthe) naar Zwolle en werd  lid van de Plantagekerk. In al die tijd maakte ze er veel mee. ‘Bijzonder vind ik het dat ik hier ben getrouwd en onze kinderen hier alle drie zijn gedoopt. Als je dat allemaal zo bekijkt, realiseer ik me: ja, hier hoor ik echt bij. Dit is een heel warme gemeente.’

Na een opleiding maatschappelijk werk waarin geen baan te vinden was, kwam ze door een stage bij de politie in Maastricht tot de keuze om veiligheidskunde in Utrecht te studeren. Dit leidde naar een baan bij het Greijdanus als arbo-coördinator. Ze groeide verder naar personeelsadviseur en is in die functie nu adviseur op het gebied van personeel en organisatie. ‘Het is een heel leuke baan, want je werkt intensief met mensen en dat vind ik mooi. Ik draag zo bij aan het ontwikkelen van de school.’

Ze is verknocht aan deze school en er trots op. ‘Het is zo belangrijk: een bijdrage leveren aan de vorming van de identiteit van jongeren. In de afgelopen jaren heeft de school hierin een hele waardevolle groei doorgemaakt.’

Een andere tijd, energie

Omdat gezin en werk veel aandacht vragen, is Reina bij veel zaken in de kerk nu niet direct betrokken. Dat is wel eens anders geweest, toen ze nog jong was, zonder kinderen, zonder relatie. Eerlijk: ‘Ik hoor nu dus ook tot die mensen die wel eens zeggen dat ze ergens geen tijd voor hebben…’ Wel is ze – net als Diddy Meijer – actief lid van vrouwenvereniging Priscilla.

Maar het is ook op een andere manier anders dan toen. Zwolle was jaren geleden meer in de ban van bewegingen, zoals de Alphacursus, de Emmauscursus en de Jeugddiensten. Het waren bewegingen, voor een deel buiten de kerk, die energie gaven, maar er nu niet meer zijn. Ze typeert die periode voor haarzelf als echt iets nieuws:  ‘Men was bijvoorbeeld veel bezig met het werk van de heilige Geest. Het was een intense, bijzondere tijd, met vormen (bijvoorbeeld gebedsvormen), waarmee ik niet was groot gebracht. En de kerk was open naar buiten. Er waren veel gemeenteleden die actief waren door bijvoorbeeld voor de Alphacursus of de Aanloop te koken. Ik kan nog wel eens terug verlangen naar die tijd, en naar die energie van toen.’

‘Zonder deze kerk was ik nooit zo sterk verbonden geraakt met anderen’

In de afgelopen jaren zag ze vooral dat de kerk zelf vanbinnen vernieuwde; de kerkdiensten: muziek, liturgie, de preken. Er worden nu veel nieuwe liederen gezongen en de diensten zelf zijn meer een samenbindende factor geworden.

Aanloop

Naast 8 jaar gastvrouw en medewerker bij  de Alphacursus was ze ook actief vrijwilliger bij de Aanloop. ‘Bij de Aanloop is  het mooi om er gewoon te zijn voor mensen. Ik ben niet iemand van grote verhalen en Bijbelstudies geven, maar meer iemand van contact maken en er zijn voor mensen. Ik vind het fijn dat dingen goed lopen en mensen zich prettig en veilig voelen. De Aanloop was echt wel mijn wereldje. Het is inmiddels gewoon een gemeenschap op zich geworden van mensen die elkaar kennen en samen eten. Dit blijft waarschijnlijk altijd wel bestaan.’ Nog steeds ontmoet ze de vaste bezoekers van de Aanloop in de stad. Dat zijn altijd weer mooie momenten. En ze sluit niet uit dat ze, als er weer nood aan de man is, weer mee gaat draaien.

Gezin

Tijdens de Alfa-periode kwam haar man Roel in haar leven. En nu is er haar eigen gezin en is ze moeder van drie meiden Eva (4), Anna (3) en Iris (1).  Dit gezin staat nu op de eerste plaats. ‘Of ik ooit moeder zou worden, dat wist ik natuurlijk niet.  Maar nu ik het ben, vind ik het heel bijzonder. Het is zo wonderlijk, die eerste keer dat ze mama zeggen en dat je je dan realiseert: dat ben ik, jouw mama… God heeft jou aan mij toevertrouwd om voor te zorgen en lief te hebben.’

Steeds de kerk

Ze heeft altijd wel hart voor de kerk gehad. Het Roden van haar jeugd was een fijne gemeente met een betrokken club jongeren. In de Plantagekerk was het in het begin wel erg zoeken en dat was lastig. Toen ze actiever werd, kreeg ze ook meer haar plek. Reina herkent zich dan ook in wat Sharon Poolman hierover zegt.

‘Als ik terugkijk, zie ik dat het geloof veel met mij heeft gedaan, vooral bij het maken van keuzes in mijn leven. Er is meer rust gekomen’

Je plek vinden in een kerk is niet vanzelfsprekend en het kan ook heel anders lopen. ‘Dat ervaar ik ook in het gezin waaruit ik kom.’ Wat ziet ze dan als bijzonder van de kerk en waarom is het geloof voor haar zo belangrijk? Typerend is haar antwoord: ‘De kerk is een plek van ontmoeting met God, je vindt er rust. En je ontmoet er mensen – ik houd van mensen – en een kerkgemeenschap verbindt ons aan elkaar. Zonder deze kerk was ik nooit zo sterk verbonden geraakt met anderen. Ook al denk ik bijvoorbeeld wel eens “zal ik wel of niet naar de mini-wijk bijeenkomst gaan”, toch blijkt elke keer weer dat – als ik dan ga – er in het contact met anderen steeds weer iets moois ontstaat. Dat God dan juist iets doet dat je raakt of wat een ander raakt. De kerk is een plek waar je op een bijzondere manier mensen ontmoet’.

‘Samen lezen, samen eten, samen delen’

In het gemeente-thema ‘Samen lezen, samen eten, samen delen’ spreekt vooral het samen eten haar aan. ‘In de miniwijk proberen we elkaar wat vaker te zien, maar van eten is het nog niet echt gekomen. Ik weet van de Aanloop en de Alpha-cursus hoe mooi het is om dit samen te doen. Alles is gratis. Ik houd van die overdadige vriendelijkheid en gastvrijheid. En het is zo geregeld. Mensen willen altijd wel koken.’

Bij het ‘lezen’ komen we op haar twee favoriete Bijbelboeken Spreuken en Prediker en vertelt ze hoe hun trouwtekst: ‘Ik bid dat God ervoor zal zorgen dat we zijn wil doen, en dat Jezus Christus ons daarbij zal helpen’ (Hebr 13: 21B uit de Bijbel in Gewone Taal) altijd verbonden blijft met haar opa. ‘Toen hij onze trouwtekst las, vertelde hij tot mijn verrassing dat juist dit hoofdstuk een bijzondere rol gespeeld had tijdens zijn gevangenschap in de oorlog.’ Voor haar zelf staan deze woorden voor een zoektocht en voor een verlangen: hoe kun je ontdekken en hoe geef je vorm aan wat God welgevallig is? ‘Toen ik student was, was ik veel meer op zoek, maar inmiddels leef ik meer in het vertrouwen dat ik gewoon keuzes kan maken en mag durven. Als ik terugkijk, zie ik dat het geloof veel met mij heeft gedaan, vooral bij het maken van keuzes in mijn leven. Er is meer rust gekomen: God is er altijd ook al zit je voor je gevoel zelf te stuntelen.’

De kerk is een plek voor iedereen

Reina vindt dat de kerk een plek moet zijn voor iedereen, voor alle diverse groepen. En het is belangrijk dat geen enkele groep vergeten wordt. ‘Iemand zei eens tegen me: jullie kerk is vooral voor getrouwden, met kinderen, en voor de mensen die het goed hebben. Dat heeft me wel geraakt, want ik vind juist openheid en diversiteit zo belangrijk voor de kerk. Daarom sprak de Aanloop me ook altijd aan.’ En: ‘Toen ik zelf alleen was, vond ik het ook fijn om aan te haken. Ik denk bijvoorbeeld aan de tieners, pubers van onze kerk. En aan andere groepen die het moeilijk vinden om de aansluiting te vinden. Wat zou het mooi zijn als we elkaar blijven meenemen in dit leven en onze plek vinden in de kerk.’


Waar vind je ons

Plantagekerk Zwolle
Ter Pelkwijkstraat 17
8011 SE Zwolle
  

Kom kennismaken! Routebeschrijving

Waar vind je ons

Plantagekerk Zwolle
Ter Pelkwijkstraat 17
8011 SE Zwolle

Kom kennismaken! Routebeschrijving