Kennismaken met… Sharon Poolman (24)

Kennismaken-met-gemeenteleden-gesprek-over-geloof-plantagekerk-zwolle-sharon-poolman

Maak kennis met mensen uit de Plantagekerk Zwolle, een plek voor ontmoetingen! Elke maand lees je hier een nieuw persoonlijk verhaal van iemand die bij de Plantagekerk betrokken is. Aan het einde van het gesprek kiezen de interviewer en geïnterviewde samen de volgende gesprekspartner.

Door: Pieter de Boer – Foto: Patrick Ooms

Regelmatig kun je haar met andere bandleden horen zingen in de Plantagekerk. Herkenbaar aan de mysterieuze stem die net een paar noten onder of boven tegen de melodie aan beweegt; de tweede stem. Ze zingt het kennelijk graag net even iets anders en doet dit met veel plezier en passie. Het is haar grote hobby: muziek maken; zingen, pianospelen en soms wat tokkelen op de gitaar. Daarmee is Sharon Poolman een van de vele mensen in deze kerk die de diensten tot een fijne ervaring maken. Mooie en goed op elkaar afgestemde muziek is een van de kenmerken van de Plantagekerk.

Zwolle als thuis; ‘want daar pas ik veel beter’

Voor Sharon is Zwolle echt haar thuis. Met enthousiasme komt ze er voor uit. Afkomstig uit Rouveen vond zij in deze stad de openheid die ook haar zelf kenmerkt en die bij haar past.  Er is in Zwolle zoveel ruimte en tegelijk is alles zo dichtbij. In haar verhalen over Zwolle bruist de energie. Hier voelt ze zich duidelijk op haar plaats: Zwolle is het. ‘Rouveen is meer een dorp. In Zwolle is het heerlijk om in het park te zitten en overal kun je met je fietsje heen.’ In deze stad volgde ze haar opleiding op het Greijdanus en later die van HBO-Verpleegkunde aan de Viaa. Zo kwam ze terecht in Zwolse studentenhuizen. En nu woont ze – heel basic – met twee andere vrolijke vriendinnen in het centrum van de stad.

In deze vrije, open wereld is ze als flexibele kracht werkzaam op een gesloten afdeling voor acute psychiatrie. Het werk als psychiatrisch verpleegkundige vindt ze soms moeilijk en pittig, maar ook intrigerend. ‘Toen ik begon, ging er een wereld voor mij open en leerde ik dat je “ellende” hebt en ellende’. Geconfronteerd met jeugdverslaving en de verhalen van deze patiënten drong het tot haar door: ‘Hoe kan het ook anders dan dat deze mensen zo terechtkomen en wat is er voor toekomst voor hen? Dan moet er wel een wonder gebeuren wil iemand alles weer op de rit kunnen krijgen.’ Dat was wel wennen na haar schooltijd.

‘Bovendien word je in de psychiatrie geconfronteerd met zoveel ethische vragen, neem die rond zelfdoding. Wat is goede hulpverlening als een patiënt in contact wil komen met iemand van de levenseindekliniek? Het zijn dilemma’s waarin het soms moeilijk is jezelf te blijven. Er zijn geen makkelijke antwoorden. Het blijft een zoektocht hoe je met respect voor de ander goed kunt doen. Het is de dubbelheid van een gebroken wereld waarin we leven. Dit is de realiteit.’

Terwijl een gesprek over zingeving bij patiënten niet altijd toegevoegde waarde biedt, speelt haar geloof in God bij het werk wel een belangrijke rol. ‘Onze patiënten zitten in crisis en dan is een geloofsgesprek niet altijd het juiste. Wel doe ik biddend mijn werk, zeg ik bijvoorbeeld bij situaties waar ik tegenop zie tegen God dat ik zijn wapenrusting aantrek. En als ik merk dat er iets moeilijks in de lucht hangt, vraag ik Hem: “Laat uw vrede hier heersen”. Mensen hebben er dan weinig aan te weten hoe ik het doe, maar voor mijzelf is die steun wel belangrijk’.

‘…dan moet je iets gaan doen’

Ze koos bewust voor de Plantagekerk uit de vele mogelijkheden die er in Zwolle zijn. Voor haar werd het een keuze tussen drie: VEZ (Vrije Evangelisatie Zwolle), Christelijk Gereformeerd en de Plantagekerk: ‘Ik was gewoon blij met hoe het hier toeging.’ Bovendien is het een kerk met veel studenten en waren er ook vriendinnen en bekenden al lid.

In een grote kerk als de Plantagekerk is het meedoen met de miniwijk een prima manier om aansluiting te vinden. ‘Ik vind het leuk om daarin iets te doen en ik weet dat je zo ook mensen leert kennen. Als je er echt in wilt komen, moet je actief worden.’

Het begon met de themadienst-commissie. En wat bleek? (lachend:) ‘Een van de medeleden in de commissie bleek gewoon schuin tegenover mij te wonen!’ Daarna volgde een weekendje weg met andere leden van de kerk. Daar ontdekte ze meer leden van haar leeftijd. ‘Toen begon ik mensen in de kerk te herkennen.’

Sharon is iemand die graag actief is als lid van de kerk. ‘Ja,’ zegt ze ronduit lachend,  ‘voor “actief” moet je bij mij zijn!’  Ze herinnert zich nog goed het advies dat andere kerkleden haar gaven: ‘Als je snel thuis wilt raken in de kerk en mensen wilt leren kennen, dan moet je iets gaan doen’. Tussen de piano, de panfluit, de viool, de drums en het orgel krijgt ze plek in de kerk.

‘Ik heb geleerd anders naar de kerk te kijken’

Het is bijzonder dat je je op die manier in een grote kerk ook echt gezien kunt voelen. ‘In het begin was dat wel moeilijk, maar nadat ik mee ging doen, kwam ik met diverse mensen in aanraking. Ik vind het belangrijk dat ik met een groep verbonden ben. Want samen kun je groeien en elkaar helpen.’

Ze wil haar betrokkenheid niet beperken tot “op zondag bijtanken”. ‘Ik heb geleerd anders naar de kerk te kijken. Vroeger ging ik vooral naar de kerk voor de preek. Nu weet ik: je moet niet je voedsel op zondag halen, dat moet je de hele week halen, zelf tijd met God doorbrengen en met je ervaringen elkaar voeden. Zondags kom je bij elkaar om dat te delen met elkaar.’

Gebeurt dat ook? ‘Ja, bijvoorbeeld tijdens gesprekken bij de koffie op zondagmorgen. Zoals afgelopen zondag: iemand schiet me aan en komt terug op een eerder gesprek dat hem veel had gedaan. Dat is gaaf en bemoedigend. Dat zouden we meer kunnen doen.’

‘In Australië moest ik veel leren loslaten’

Een 5 maanden lang verblijf in Australië – voor een discipelschapstraining van Jeugd met een Opdracht – veranderde in 2015 haar leven. ‘Het lukte me maar niet om echt structureel tijd en aandacht te besteden aan mijn geloof in God. Ik verlangde ernaar dat dit zou veranderen en er meer structuur en discipline zou zijn. Ik koos voor deze training die vervolgens mijn verwachtingen overtrof, maar… het bracht ook minder fijne dingen met zich mee. Het deed me ook pijn. Deze ervaringen hebben mij veranderd en als persoon sterker gemaakt.’

Maar waar deed het dan pijn? ‘God raakt dingen aan; je doet dit wel en ziet dit wel zo, maar is dit wel zo? Ik kwam daar onder de indruk van Gods grootheid en realiseerde me hoezeer ik de dingen niet goed deed. Vooral zag ik mijn trots. Toen we het over vormen van zonde en trots hadden, schrok ik wel even. Hoe ik naar anderen maar ook naar mijzelf gewend was te kijken.’

In deze confrontatie leerde ze meer met de ogen van God naar zichzelf en ook haar uiterlijk kijken. ‘Want wie denk je wel niet dat je bent als je zegt dat God je zo – met hoe je bent en hoe je doet – niet goed gemaakt heeft? Ik kon over mijn gedrag eindeloos redeneren, maar nu leerde ik ook los te laten. Ik heb daar veel moeten leren loslaten.’

De lessen uit Australië gingen mee naar de ‘gewone’ context van Nederland. Die vrijmoedigheid van het dichtbij God leven wil ze nooit meer kwijt. ‘Ik wil niet meer met minder genoegen nemen en dit altijd vasthouden.’ En, zegt ze: ‘Ik gun iedereen de kans om een DTS (Discipel Training School, red.) te volgen!’

Het thema ‘Samen eten, samen delen, samen lezen’

Wat heeft de Australië-ganger met het gemeentethema van de Plantagekerk? ‘Heel veel… het is een thema dat de kern van kerk-zijn raakt. Niet maar voor een jaar, maar voor altijd. Het is zo leuk om te zien hoe er in praktische zin – vooral in de miniwijk – vorm aan wordt gegeven.’ Vooral het “samen delen” maakt haar enthousiast: ‘Laten we gewoon maar stil staan bij wat God in onze levens deze week heeft gedaan. En laten we dat veel vaker doen. Het hoeft heus niet alleen maar over positieve ervaringen te gaan, maar ook de moeilijke dingen die we met elkaar meemaken.’

‘Ik vond het bijvoorbeeld heel gaaf toen een vrouw voorin de kerk vertelde over hoe er door haar gebedsgroep voor haar huwelijk was gebeden en hoe dit veel veranderd had. In deze verhalen laten we elkaar zien hoe God in onze concrete wereld aan het werk is en dat is heel bemoedigend. Mensen voelen daarin dat ze onder alle omstandigheden door God gezien zijn.’ Voor Sharon biedt de meer intieme kring van de miniwijk hiervoor een extra kans, daar wordt veel met elkaar gedeeld en dat geeft saamhorigheid. ‘Kijk, als je niet weet wat er bij anderen speelt, dan kun je er alleen maar naar gaan raden en ben je er vanzelf ook minder mee bezig’.

Inspirerende woorden

Twee keer las ze inmiddels met een vaste regelmaat de hele bijbel helemaal door. De derde keer gaat het nu met een potlood erbij. ‘Alles wat er in de tekst door God wordt gezegd, kleur ik nu groen, kijk maar’. Er komt een Engelse bijbel tevoorschijn, waarvan sommige bladzijden wel voor de helft gekleurd zijn. Verlangend: ‘Zei God ook maar zoveel tegen mij…’

Lange tijd was Mattheüs 28: 20 haar tekst, “Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld” en heeft ze zelf ook ervaren hoe Hij in dit seizoen van haar leven met haar meeging. Maar nu is het vooral Jeremia 29:11: “Mijn plan voor jullie staat vast – spreekt de Heer. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk.” ‘Uit beide teksten spreekt vertrouwen’, zegt ze: ‘Ja, vertrouwen,  dat is wel echt mijn thema.’


De volgende keer in Kennismaken met… gaat Pieter de Boer in gesprek met Diddy Meijer (74).

Waar vind je ons

Plantagekerk Zwolle
Ter Pelkwijkstraat 17
8011 SE Zwolle
  

Kom kennismaken! Routebeschrijving

Waar vind je ons

Plantagekerk Zwolle
Ter Pelkwijkstraat 17
8011 SE Zwolle

Kom kennismaken! Routebeschrijving